Si potrebbe anche pensare di volare... REQUIEM FOR

Requiem per la sinistra neoliberale

ˇˇˇˇEnglish version belowˇˇˇˇ
ˇˇˇWersja polska poniżejˇˇˇ
ˇˇDeutsche Version folgt untenˇˇ
ˇversión en español mas abajoˇ

Vogliamo in questa fase essere molto schiett_. Non ci pare sia il tempo della retorica, dei giri di parole o delle prese di posizione moderate. C’è troppo in gioco per poter essere indiretti, per accogliere posizioni omertose e ambigue o per cercare di salvare ciascuno le proprie posizioni di comodo: certo, in gioco c’è MACAO, ma c’è anche la città di Milano, c’è anche la possibilità di ricostruire e immaginare uno spazio politico a partire dalle vite e dai bi/sogni delle persone.

Non stiamo parlando solo di difendere posizioni, luoghi e percorsi; per quanto possiamo amarli.

Andiamo per gradi.

Venerdì veniamo a sapere tramite ANSA che il Comune di Milano cederà le palazzine liberty di Viale Molise al fondo di investimento II gestito da BNP Paribas. Il meccanismo è semplice: a fronte della cessione, il Comune può mettere a bilancio il valore degli immobili inseriti nel fondo e "provare" a fare cassa svendendo patrimonio pubblico. Il Fondo, che scadrebbe a dicembre, ha avuto fino ad oggi come esito la vendita solo parziale degli immobili che vi erano stati conferiti; il Comune ha quindi deciso di ampliarlo e di prolungarne la durata, sperando in una ripresa del mercato immobiliare ed in modo da non dover ripagare alla banca gli immobili non venduti. Nell’ampliamento di questo Fondo sono dunque state inserite le palazzine di Viale Molise, tra le quali quella di MACAO, per un valore complessivo di oltre 22 milioni di €. E come per le case all’asta, il valore dell’immobile è dato anche dalla sua disponibilità, ovvero dal fatto che sia vuoto, ovvero dal fatto che sia sgomberato prima della vendita. Retour ligne automatique
Insomma: cresce il debito dell’amministrazione pubblica e l’assessore al bilancio sgombera e vende MACAO.

Quello che non digeriamo è che questa Amministrazione (uno dei pochi governi di “sinistra” rimasti in Italia) squalifichi un discorso politico intavolato per anni sulla gestione del patrimonio pubblico come bene comune, sul diritto all’auto-organizzazione e all’auto-determinazone delle persone, derubricandolo in modo paternalistico e provinciale al “bisogno di aggregazione dei giovani". E che per farlo, finga di stare nel campo neutro del bilancio: il metodo del male minore percause di forza maggiore.

Anche se hanno provato ad abituarci a questo appiattimento, siamo stanch_ che il male minore sia la nostra pelle mentre la"forza maggiore" continui ad avere le ragioni delle lobby e della finanza; che il male minore siano i campi in Libia; che il male minore sia il DDL Cirinnà; che il male minore sia la riforma dell’Articolo 18 e della Scuola; che il male minore siano le donne ammazzate un giorno sì e l’altro pure all’interno delle mura domestiche; che il male minore sia la direttiva sul Copyright; che il male minore sia il costante stress da reddito intermittente in cui viviamo quotidianamente.

La logica del male minore ci ha traghettato in un mondo conservatore e reazionario, finendo per dare l’abbrivio al crescere prepotente delle destre e facendoci tornare indietro di decenni: tempi in cui le donne facevano le “Donne”, le persone non conformi alle norme si nascondevano, i dissidenti andavano al confino - e i treni arrivavano in orario.

Nel rapporto tra cittadin_ e governo della città, noi vogliamo Amministrazioni capaci di un altro dialogo, capaci di osare. A Napoli, ma non solo a Napoli: a Barcellona e a Londra, tanto per citare due delle più grosse metropoli Europee, il dialogo non è una concessione che un padre caritatevole fa ai suoi figlioli, come nella dichiarazione dell’Assessore Tasca.

Nel corso degli ultimi anni abbiamo accettato seriamente questa sfida politica, ci siamo mess_ in gioco, anche sedendoci ai tavoli delle istituzioni, mettendo le nostre competenze e il nostro lavoro (gratuito) nella costruzione di strumenti giuridici innovativi col preciso intento di portare Milano nell’alveo delle più innovative città d’Europa. Lo abbiamo fatto non solo perché è il mondo in cui vorremmo vivere, ma anche perché siamo cert_ che sia l’unico modo di essere all’altezza della sfida lanciata dalle destre sovraniste e l’unico modo per non vedere Milano soccombere ad esse.

Insomma, quello che ci preme, quello che spaventa, non è perdere un luogo, ma perdere il respiro: il diritto alla città, all’auto-derminazione dei corpi, alla giustizia sociale, al conflitto, alla creazione, alla sessualità che ci pare, a una vita vivibile.

Non è vero che destra e sinistra non esistono più. Nonostante oggi la realtà sia più complessa, questa falsa narrazione è una delle cause per cui abbiamo digerito ogni riduzione di diritti, di spazi, di possibilità. Destra e sinistra esistono eccome; ma la prima oggi ha una visione chiara di futuro, la seconda annaspa.

Il punto è che non possiamo più vivere nella cornice di questo racconto mortifero; non ci lasceremo trascinare da un’Amministrazione di “sinistra” in questo sepolcro. Perché anche questa città non sia consegnata alle tenebre dei “Salvini”, ha seriamente bisogno di poter immaginare altro; e per poter immaginare altro, ciò che esiste deve lasciare libero il campo, deve morire.

Stiamo parlando di un funerale; vi stiamo invitando - voi che volete immaginare, sfidare, scegliere - al Requiem for la Sinistra Neoliberale che si terrà il 5 ottobre alle ore 19.00 davanti a palazzo Marino. Sarà un rito laico e sarà di tutt_.


REQUIEM FOR NEOLIBERAL LEFT

In this phase, we want to be as blunt as possible. We don’t think this is a time for rhetorics, for circumlocutions or moderate responses. There’s too much at stake to not speak directly avoiding that kind of reticence and ambiguity whose only purpose is to safeguard one’s comfort zones. Yeah, MACAO is in jeopardy, but so is the rest of Milan, so is the mere possibility of imagining and building up political spaces rooted in people’s needs and dreams.

As much as we may love them, it’s not just a matter of defending places and pathways.

On friday we found out through ANSA that the Municipality of Milano will give over/ sell the liberty buildings of Via Molise to the investment fund run by BNP Paribas. The mechanism is simple: given the cession, the municipality will be able to financially report the value of the buildings included in the fund and "try" to make money by selling public heritage. The fund, that would run until december, has resulted up until now with the partial selling of the buildings that have been assigned to it; the Municipality of Milano has decided to spread it and to prolongue its duration, hoping in a good phase for the real estate market, so to not have to repay the sold buildings to the bank.
The buldings of Via Molise have therefore been included in the spreading of this Fund, including MACAO’s building, for a total value of 22 million euros.
And, similarly to acutioned houses, the value of the building is given by its availability, meaning the fact that it is empty, meaning the fact that it will be cleared before being sold.
So: the debt in the public administrations is growing and the councelor for budgeting clears and sells MACAO.

What we cannot process is the fact that this administration (one of the few remaning “left wing” governments in Italy) decided to disqualify a year-long political conversation concerning the use of public resources for the common good and for the self-determination of individuals, reducing and patronizing it to a matter of satisfying the “need for a youth bundling centre”. Moreover, while doing this, they pretend to place themselves in a neutral zone: the lesser evil for the greater good.

We are tired of feeling the harm caused by this mindset on our skin, all while the shape of this greater good is established by lobbies, financial institutions and corporations, justifying horrors like the Libyan torture camps, the terrifying domestic female death toll, the constant economical blackmail under which we live, the repeal of article 18, the Copyright act. It is this same mentality that put us in a conservative, reactionary scenario, paving the way to the rise of the right, setting us decades back.

The logic of the lesser evil has brought us to a conservative and reactionary world, allowing the bullysome growth of the rights and making us go back in decades: times when womxn were "Women", non-conforming folxs lived hiding, dissidents went to the borders - and trains were on time.

In the relationship between who lives in the city and who runs it, we want administrators that are capable of another dialogue, that are willing to take risks. In Naples, but not only in Naples: in Barcelona and in London, just to quote two of the biggest cities in Europe, dialogue is not a charitable concession given from a father to his children, as stated in the declaration from Assessore Tasca.

In the last years we have seriously accepted this political challenge, we took risks, even sitting at the table with the institutions, bringing our competences and our (unpaid) work to create innovative juridical tools with the precise aim to bring Milan in the context of the most innovative cities in Europe. We have done it not only because it is the world we wish to live in, but also because we are sure that it is the only way to live up to the challenge raised by the sovranist rights and the only way to not see Milano crumble under their weight.

What we are worried about, what we are scared about, is not losing a place, but losing air: the right to citizenship,to bodies’s self-affirmation, to social justice, to conflict, to creation, to every form of sexuality, to a livable life.

It is not true that left and right no longer exist. Althought today reality is more complex, this false narration is one of the reasons for which we have undergone and swallowed every reduction of rights, spaces, and possibilities. Right and left really do exist; but as the former has a clear vision of the future, the latter is fumbling.

We cannot allow ourselves to keep on living this tale of death, we will not allow a “left wing” administration to drag us with them down a tomb of their own making. In order not to let Salvini’s shadow take the city, it seriously needs to be able to imagine something else, and what’s currently there has to get lost and die.

This is their funeral. We are inviting you to a funeral.


REQUIEM DLA NEOLIBERALNEJ LEWICY

W tej fazie chcemy być bardzo szczerzy. Jesteśmy przekonani, że to nie jest czas na retorykę, okrągłe słowa czy zajmowanie umiarkowanych stanowisk. Stawka jest zbyt duża, żeby sobie pozwalać na brak bezpośredniości, milczenie i wieloznaczność czy próbować ratować czyjeś strefy komfortu. Powiedzmy to wprost: zagrożone jest MACAO, ale także Mediolan, jak i możliwość wyobrażania i budowania przestrzeni politycznej zakorzenionej w potrzebach i marzeniach ludzi.

Idźmy krok po kroku.

W piątek za pośrednictwem ANSA (włoska agencja prasowa) dowiedzieliśmy się, że Urząd Miasta Mediolan odstąpi budynki liberty z Viale Molise na fundusz inwestycji II zarządzanej przez BNP Paribas. Mechanizm jest prosty: przed cesją urząd może wyłożyć na szalę wartość nieruchomości dodanych do funduszu i „spróbować” zarobić, sprzedając majątek publiczny. Fundusz, którego termin upłynąłby w grudniu, do tej pory osiągnął zyski ze sprzedaży jedynie części przydzielonych mu nieruchomości. Podjęto więc decyzję o powiększeniu go i przedłużeniu czasu jego trwania, mając nadzieję na poprawę koniunktury na rynku nieruchomości i przeprowadzenie działań w taki sposób, żeby nie musieć zwracać bankowi nieruchomości niesprzedanych. Na rzecz Funduszu przekazano budynki z Viale Molise, między innymi MACAO, o całkowitej wartości 22 mln euro. Podobnie jak w przypadku licytacji mieszkań, wartość nieruchomości zależy również od jej dostępności, czyli od tego, czy przed sprzedażą jest opuszczona.
Podsumowując: rośnie dług administracji publicznej, kasa miejska pustoszeje, więc miasto sprzedaje MACAO.

Jakkolwiek są nam one bliskie, nie mówimy jedynie o obronie konkretnych miejsc czy szlaków.

Tym, na co nie możemy się zgodzić, jest fakt, że ta administracja (jeden z niewielu „lewicowych” rządów, które pozostały we Włoszech) zdecydowała się unieważnić wieloletni dialog polityczny na temat zarządzania majątkiem publicznym jako dobrem wspólnym na rzecz samoorganizacji i samostanowienia ludzi, protekcjonalnie sprowadzając go do zaspokajania „potrzeby agregacji młodych ludzi”. Co więcej, dokonując tego, udaje, że stoi na neutralnej pozycji: dokonuje wyboru mniejszego zła w imię większego dobra.

Mamy już serdecznie dosyć odczuwania skutków tego myślenia na własnej skórze, podczas gdy wizja owego większego dobra jest kształtowana przez lobbystów, instytucje finansowe oraz korporacje i ma służyć usprawiedliwieniu takich horrorów, jak obozy tortur w Libii, zatrważający wzrost liczby śmiertelnych ofiar przemocy domowej wobec kobiet, nieustanny ekonomiczny szantaż, pod którego presją żyjemy, uchylenie Artykułu 18 o Prawie Autorskim.

Logika mniejszego zła wrzuciła nas w konserwatywny i zacofany świat, torując drogę szybkiemu wzrostowi autorytarnej prawicy i sprawiając, że cofamy się o dekady: do czasów, kiedy kobiety były „kobietami”, osoby niezgodne z normami były zmuszone żyć w ukryciu, dysydenci siedzieli w więzieniach, a pociągi przyjeżdżały o czasie.

W relacji między mieszkańcami i władzami miasta chcemy administracji zdolnej do innego dialogu, zdolnej do śmiałości. W Neapolu, ale nie tylko tam: w Barcelonie i w Londynie, żeby wspomnieć dwie największe metropolie europejskie, dialog to nie jest przywilej, którego ojciec wspaniałomyślnie udziela swoim synom, jak oświadczył radny Tasca (radny ds. budżetu).

W ciągu ostatnich lat z całą powagą podjęliśmy to polityczne wyzwanie, organizując się, również zasiadając do instytucyjnych stołów, angażując nasze kompetencje i naszą pracę (darmową) w tworzenie innowacyjnych instrumentów prawnych. Celem tych działań było przekształcenie Mediolanu w jedno z najbardziej innowacyjnych miast w Europie. Zrobiliśmy to nie tylko dlatego, że jest to świat, w którym chcielibyśmy żyć, ale także dlatego, że jesteśmy pewne i pewni, iż to jedyny sposób, żeby stawić opór prawicy, i jedyny sposób, żeby nie musieć patrzeć, jak Mediolan poddaje się jej wpływom.

Podsumowując, tym, o co się boimy i czego za wszelką cenę nie chcemy stracić, nie jest miejsce, lecz możliwość oddychania: prawo do miasta, do samostanowienia o swoim ciele, do sprawiedliwości społecznej, do konfliktu, do kreacji, do własnej seksualności, do życia, którym chce się żyć.

To nieprawda, że prawica i lewica już nie istnieje. Mimo że obecnie rzeczywistość jest bardziej złożona, ta fałszywa narracja jest jedną z przyczyn, dla których godziliśmy się z każdym ograniczeniem praw, przestrzeni i możliwości. Prawica i lewica istnieją naprawdę, ale pierwsza ma jasną wizję przyszłości, druga pogrąża się w ciągłym niepowodzeniu.

Rzecz w tym, że nie możemy już dłużej być postaciami tej zabójczej opowieści; nie damy się zaciągnąć przez „lewicową” administrację do tej mogiły razem z nimi. Aby to miasto nie pogrążyło się w cieniu Salviniego, musi wyobrazić siebie na nowo; i żeby zrobić miejsce dla nowego, to co istnieje, musi ustąpić pola, musi umrzeć.
Mówimy o pogrzebie. Zapraszamy was - was, którzy chcecie używać wyobraźni, podjąć wyzwanie, wybierać - na Requiem della Sinistra Neoliberale (Requiem dla Neoliberalnej Lewicy), które odbędzie się 5 października o godzinie 18.30 przed Palazzo Marino. Będzie to rytuał świecki i będzie on należał do każdej i każdego.


REQUIEM FOR NEOLIBERAL LEFT

Wir wollen in dieser Phase sehr mutig sein. Es scheint uns nicht die Zeit der Rhetorik, der Wortwechsel oder der moderaten Positionen zu sein. Es gibt zu viel auf dem Spiel indirekt, omertose und mehrdeutige Positionen aufzunehmen oder zu versuchen, die jeweils ihre eigenen komfortablen Positionen sparen müssen: sicher, auf dem Spiel ist MACAO, aber es gibt auch die Stadt Mailand; es ist auch die Möglichkeit, einen politischen Raum zu rekonstruieren und sich vorzustellen, ausgehend von dem Leben und der Träume der Menschen.

Wir sprechen nicht nur über die Verteidigung von Positionen, Orten und Wegen; So sehr wir sie auch lieben können.

Lass uns Schritt für Schritt gehen.

Freitag erfahren wir durch ANSA, dass die Stadt Mailand die Jugendstilgebäude von Viale Molise an den von BNP Paribas verwalteten Investmentfonds verkaufen wird.
Der Mechanismus ist einfach: Gegen den Verkauf kann die Gemeinde den Wert der im Fonds enthaltenen Immobilien in der Bilanz angeben und "versuchen", durch den Verkauf von Staatsvermögen Geld zu machen.
Der Fond, der im Dezember auslaufen würde, war bisher der einzige Teilverkauf der ihm zugeteilten Immobilien; die Stadt hat beschlossen, sein Leben, in der Hoffnung für ein Gehäuse Markterholung zu erweitern und zu verlängern und so müssen verkauft nicht zurück an die Bank Finanzinvestition gehaltenen Immobilien zahlen. Bei der Erweiterung dieses Fonds wurden die Gebäude von Viale Molise, einschließlich der von MACAO, im Gesamtwert von über 22 Mio. EUR geschätzt.
Für die Auktionshäuser ist der Wert der Immobilie auch durch ihre Verfügbarkeit oder die Tatsache, dass sie leer ist, und dass sie vor dem Verkauf geräumt wird, gegeben.
Kurz gesagt: Die Schulden der öffentlichen Verwaltung wachsen und der Haushaltsbewerter räumt und verkauft MACAO.

Was sie nicht verdauen ist, dass diese Regierung (eine der wenigen „linken“ Regierungen in Italien geblieben ist) disqualifiziert einen politischen Diskurs seit Jahren über die Verwaltung des öffentlichen Eigentums als gemeinsames Gut macht, das Recht auf Selbstorganisation und Selbst determinazon anstimmte. Menschen, deklassiert in paternalistischer Weise und Provinz die „Bedürfnisse der jungen Menschen sammeln“ und was zu tun ist, so tun, als im Budget neutralen Boden zu sein: das kleinere Übel bringt Methoden höherer Gewalt.

Auch wenn sie versucht, auf diese Abflachung gewöhnt zu scheint, denken wir, dass das kleinere Übel unsere Haut ist, während die „höhere Gewalt“, die Gründe für die Lobby und Finanzen haben;
dass das kleinere Übel die Felder in Libyen sind;
dass das kleinere Übel der DDL Cirinnà ist;
dass kleinere Übel ist die Reform von Artikel 18 und der Schule;
dass das kleinere Übel die Frauen sind, die jeden zweiten Tag getötet werden, sogar innerhalb des Hauses;
dass das kleinere Übel die Urheberrechtsrichtlinie ist;
dass das kleinere Übel der ständige intermittierende Einkommensdruck ist, in dem wir täglich leben.

Die Logik des kleineren Übels bringt uns in einer konservativen und reaktionären Welt, nur Impuls für das Wachstum der rechtshändigen zu geben und wir Jahrzehnte zurück fallen: die Zeiten, als Frauen, die die „Frauen“ taten, den Menschen nicht entsprechen Standards sind, versteckten sich, die Dissidenten gingen zur Haft - und die Züge kamen pünktlich an.

In der Beziehung zwischen Bürger und Regierung der Stadt wollen wir Verwaltungen, die zu einem anderen Dialog bereit sind!!
In Neapel, aber nicht nur dort, sondern auch in Barcelona und London, um zwei der großen europäischen Metropole zu nenne, der Dialog kein Zugeständnis ist, dass ein Vater seine Kinder mitfühlend aufzieht, wie es in der Erklärung von Herr Tasca.

In den letzten Jahren haben wir diese politische Herausforderung ernst genommen, wir haben uns im Spiel gesetzt, auch an Tischen der Verwaltungen waren; unsere Fähigkeiten und unsere Arbeit (kostenlos) in dem Bau von innovativen Rechtsinstrumenten mit der spezifischen Absicht die Stadt Mailand als eine der innovativsten Städte in Europa zu setzten.
Wir tate

n dies nicht nur, weil es die Welt in der wir leben wollen, sondern auch, weil wir sicher sind, dass es der einzige Weg ist, um auf die Herausforderung der rechts souveräne Regierung
und dass es der einzige Weg ist, um zu sehen, dass Mailand ihnen nicht erliegt.

Kurz, was wir wollen, was uns Angst macht, ist nicht einen Ort zu verlieren, sondern unseren Atem zu verlieren: das Recht auf die Stadt, auf die Selbstzerstörung von Körpern, auf soziale Gerechtigkeit, auf Konflikte, auf Schöpfung, auf Sexualität, die wir denken zu einem bewohnbaren Leben passen.

Es ist nicht wahr, dass links und rechts nicht mehr existieren. Obwohl die Realität heute komplexer ist, ist diese falsche Erzählung eine der Ursachen, für die wir jede Reduktion von Rechten, Räumen und Möglichkeiten verdaut haben. Rechts und links sind in Ordnung; aber die erste heute hat eine klare Vision der Zukunft hat, die zweiten die Rolle.

Der Punkt ist, dass wir nicht länger im Rahmen dieser tödlichen Geschichte leben können; Wir werden uns nicht von einer "linken" Verwaltung in diesem Grab hängen lassen. Weil selbst diese Stadt nicht in die Dunkelheit der Salvini geliefert wird, muss sie sich ernsthaft etwas anderes vorstellen können; und um sich etwas anderes vorstellen zu können, muss das, was existiert sterben, das Feld frei lassen muss.
Wir sprechen über eine Beerdigung;
wir laden Sie ein - Sie sich vorstellen, zu fordern, wählen wollen - zum Requiem der Neoliberalen Linken, das am 5. Oktober um 18.30 Uhr vor dem Palazzo Marino stattfindet.
Es wird ein weltlicher Ritus sein und wird von allen sein.

— -
versión en español

REQUIEM POR LA IZQUIERDA NEOLIBERAL

En esta fase, queremos ser lo más directos posible. No creemos que sea el momento para la retórica, los circunloquios o las respuestas moderadas. Hay demasiado en juego para no hablar de una forma directa, para adoptar una posición cómoda o ambigua o para intentar salvar las propias zonas de confort. Sí, MACAO está en peligro; pero también lo está el resto de Milán, y también la mera posibilidad de imaginar y construir espacios políticos enraizados en las necesidades y los sueños de la gente. No se trata sólo de defender posiciones, lugares y caminos, por mucho que los queramos.

Vamos paso a paso.

El viernes (14 de septiembre) nos enteramos a través de ANSA de que el Ayuntamiento de Milán va a vender los edificios Art Nouveau de Viale Molise al fondo de inversión que gestiona BNP Paribas. El mecanismo es simple: a cambio de la transferencia, el Ayuntamiento puede compensar el valor de las propiedades incluidas en el fondo y "tratar" de conseguir dinero en efectivo mediante la venta de activos públicos. El fondo, que expiraría en diciembre, ha dado lugar hasta ahora a la venta de sólo una parte de las propiedades que le fueron asignadas. Así, el Ayuntamiento ha decidido ampliarlo y prolongar su duración, con la esperanza de que se recupere el mercado inmobiliario y que no tenga que pagar al banco por las propiedades que no se han vendido. La ampliación de este fondo incluyó los edificios de Viale Molise -entre los que se encuentra el de MACAO-, por un valor total de más de 22 millones de euros. En en cuanto la tasación de los inmuebles, a la hora de estimar su valor también se considera si están vacíos o no; es decir, que se trata de desalojarlos antes de la venta para que sean más rentables.

En resumen: la deuda de la administración pública está creciendo y el concejal de presupuestos desaloja y vende MACAO.

Lo que no podemos asumir es que este Gobierno (uno de los pocos Gobiernos de "izquierda" que quedan en Italia) decidiera descalificar una conversación política de un año sobre el uso de los recursos públicos para el bien común y la autodeterminación de los individuos, reduciéndola con condescendencia a una cuestión de satisfacción de la "necesidad de un centro de concentración de jóvenes". Además, mientras hacen esto, pretenden situarse en una zona neutral: el mal menor para el bien mayor.

Estamos cansados de sentir en nuestra piel el daño causado por esta mentalidad, mientras que la forma de este bien mayor está establecida por los grupos de presión, las instituciones financieras y las corporaciones, justificando horrores como los campos de tortura libios, el aterrador número de muertes domésticas de mujeres, el constante chantaje económico bajo el que vivimos, la derogación del artículo 18, la Ley de Derechos de Autor. Es esta misma mentalidad la que nos pone en un escenario conservador y reaccionario, allanando el camino para el ascenso de la derecha; retrocediendo décadas.

La lógica del mal menor nos ha llevado a un mundo conservador y reaccionario, permitiendo el crecimiento intimidatorio de los derechos y haciéndonos retroceder décadas: los tiempos en los que las mujeres eran "mujeres", los no conformistas vivían escondidos, los disidentes iban a las fronteras - y los trenes llegaban a tiempo.

En la relación entre quien vive en la ciudad y quien la dirige, queremos administradores que sean capaces de otro diálogo, que estén dispuestos a asumir riesgos. En Nápoles, pero no sólo en Nápoles: en Barcelona y en Londres, por citar sólo dos de las ciudades más grandes de Europa, el diálogo no es una concesión caritativa de un padre a sus hijos, como se afirma en la declaración de Assessore Tasca.

En los últimos años, hemos aceptado seriamente este reto político, hemos asumido riesgos, incluso sentándonos a la mesa con las instituciones, aportando nuestras competencias y nuestro trabajo (no remunerado) para crear herramientas jurídicas innovadoras con el objetivo preciso de situar a Milán en el contexto de las ciudades más innovadoras de Europa. Lo hemos hecho no sólo porque es el mundo en el que queremos vivir, sino también porque estamos seguros de que es la única manera de estar a la altura del reto que plantean los derechos soberanistas y la única manera de que Milán no se desmorone bajo su peso.

Lo que nos preocupa, lo que nos asusta, no es perder un lugar, sino perder el aliento: el derecho a la ciudadanía, a la autoafirmación de los cuerpos, a la justicia social, al conflicto, a la creación, a toda forma de sexualidad, a una vida habitable.

No es verdad que la izquierda y la derecha ya no existan. Aunque hoy la realidad es más compleja, esta falsa narrativa es una de las razones por las que hemos sufrido y tragado todas las reducciones de derechos, espacios y posibilidades. La derecha y la izquierda realmente existen; pero como la primera tiene una visión clara del futuro, la segunda está a tientas.

No podemos permitirnos seguir viviendo esta historia de muerte, no permitiremos que una administración de "izquierdas" nos arrastre con ellos a una tumba de su propia creación. Para que la sombra de Salvini no se apodere de la ciudad, tiene que ser capaz de imaginar otra cosa, y lo que hay actualmente tiene que perderse y morir.
Hablamos de un funeral. Te estamos invitando -a ti que quieres imaginar, retar, elegir- al Réquiem por la Izquierda Neoliberal que se celebrará el 5 de octubre a las 18.30 horas, frente al Palazzo Marino. Será un rito secular y será para todos.

MACAO

Nuovo centro per le arti, la cultura
e la ricerca di Milano

viale Molise 68
20137 Milano

organizzazione.macao@gmail.com

ASSEMBLEA

Ogni martedì dalle 21.30